Yavaş yavaş aLışıyorum yokLuğuna..
Daha doğrusu aLışmaya çaLışıyorum..
ÖyLe koLay değiL bir anda söküp atmak seni..
ÖyLe koLay değiL bir anda yaşanmışLıkLarı siLmek..



Ama aLışmak zorundayım..
Çünkü;
Artık sen yoksun..
Kokun yok..
Dokunuşun yok..
GözLerin yok..
SözLerin yok..



Ve ben en çok neyini özLedim biLiyor musun..?
BiLemezsin!! Nerden biLeceksin!!
Sen hiç seni sevmedin ki..
Sen hiç senin gözLerinde kayboLmadın ki..
Ve sen hiç senin sözLerinLe hayata bağLanmadın ki körü körüne..



Bendim seni seven..
Bendim gözLerin uğruna canımı veren..
Ve bendim senin uğruna kendimden vazgeçen..



Ben sana kendimi vermişken, sen gitmeyi tercih ettin..
ÖyLece kaLa kaLdım!!
Ardından bakarken gitme dur diyemedim!!
Diyemezdim..
AkLına koymuştun gitmeyi bağLasam da duramazdın!!



Sen gittikten sonra..
Şimdi geriye tek bir şey kaLıyor..
ALıcam yüreğimi eLime..
Gömücem aşkımı bir daha çıkarmamak üzere..
Ve unutucam seni!!



BiLiyorum koLay oLmayacak..
Ama hangi ayrıLık iz bırakmadan geçer ki..?
Ruhumda bıraktığın bütün izLere rağmen söz sana sevdiğim unutucam seni!!


alıntı